در اینجا قصد داریم مراحل اصلی و متداول تولید کابل را بررسی کنیم. قبل از شروع نام بردن از مراحل ابتدا، بهتر است با دو اصطلاح مهم آشنا شویم: سیم و کابل.
بهطور کلی، وقتی از "سیم" صحبت میکنیم، منظورمان یک رسانای تکی است، در حالی که "کابل" شامل دو یا چند سیم عایقشده است که داخل یک پوشش واحد قرار دارند.
حالا بیایید نگاهی به فرآیندهای تولید سیم و کابل بیندازیم.
مرحله ۱: کشش سیم
در این مرحله، هدف اصلی تولید سیمهای فلزی (عموماً از مس یا آلومینیوم) است که با استانداردهای است. برای این کار، میلههای مسی یا آلومینیومی را از میان قالبهای الماس مصنوعی میکشند. این قالبها روی یک میز کشش قرار دارند و قطر سیم بهتدریج کاهش مییابد. بهمنظور افزایش طول عمر قالبها و جلوگیری از داغ شدن بیش از حد سیم، از یک سیستم روانکننده و خنککننده استفاده میشود.
مرحله ۲: آنیل کردن
کشش سیم باعث وارد آمدن فشار زیادی به میله فلزی میشود و سیم نازک شده را شکننده میکند. در نتیجه، سیم تولید شده در این مرحله به اندازه کافی انعطافپذیر نیست و ممکن است هنگام خم شدن بشکند. بنابراین، برای دستیابی به انعطافپذیری لازم، سیم باید نرم شود. این مرحله با گرم کردن سیم تا دمای تبلور مجدد انجام میشود؛
مرحله ۳: تاباندن و رشتهبندی
همانطور که اشاره شد، معمولاً چندین سیم را به هم میپیچند. این کار باعث میشود سیم رشتهای نسبت به یک سیم تکی با سطح مقطع مشابه، انعطافپذیری و عملکرد الکتریکی بهتری داشته باشد.
در این مرحله، دو یا چند سیم همقطر طبق یک فرمول خاص برای تعیین میزان پیچش، به هم تابیده یا رشتهبندی میشوند.
مرحله ۴: اکستروژن
در این مرحله، سیم که حالا نرم و انعطافپذیر شده، وارد دستگاه اکستروژن میشود. دستگاه، سیم را با یک لایه از پلاستیک یا مواد عایق دیگر میپوشاند.
مواد عایقی از قسمت پشتی دستگاه اکستروژن وارد شده و در حین حرکت به جلو، به حالت مذاب در میآیند. پس از عبور سیم پوششدار از دستگاه، از یک سیستم خنککننده عبور میکند و روی قرقرهها پیچیده میشود.
مرحله ۵: کابلسازی
حالا سیمها آمادهاند تا در فرایند کابلسازی مونتاژ شوند. این مرحله بر اساس نوع کاربرد کابل تنظیم میشود و در ایستگاه کابلسازی صورت میگیرد.
برای کابلهای الکتریکی و الکترونیکی معمولی، فقط کافی است چند رشته سیم را دسته کرده و در صورت نیاز، با لایهای محافظ در برابر تداخل بپوشانیم و سپس یک پوشش نهایی برای حفاظت بیشتر به آن اضافه کنیم. پرکنندهها هم معمولاً برای حفظ شکل گرد کابل به کار میروند.
برای کابلهایی که باید زیر زمین قرار بگیرند، محافظت بیشتری نیاز است:
- روکش داخلی: یک لایه پلاستیکی برای نگه داشتن سیمهای داخلی و آمادهسازی سطح برای زره فولادی.
- زره فولادی: یک لایه فولادی برای محافظت در برابر فشار و آسیبهای ناشی از آفات زیرزمینی.
- روکش بیرونی: معمولاً از همان جنس روکش داخلی ساخته شده و برای حفاظت مکانیکی، محیطی، شیمیایی و الکتریکی استفاده میشود.