در کشورهای مدرن، برقرسانی شهری اغلب بهصورت زیرزمینی انجام میشود. در این روش، کابلهای برق بهجای عبور از روی تیرهای برق، در داخل کانالها یا لولههایی در زیر زمین قرار میگیرند. این روش گرچه هزینه اولیه بالاتری دارد، اما مزایای مهمی به همراه دارد. مهمترین مزیت آن ایمنی بیشتر است، چون کابلها از دسترس عموم دورند و خطر برقگرفتگی یا سرقت کاهش مییابد. همچنین، این سیستم تأثیر مثبت زیادی بر نمای شهری دارد چون تیر و کابل هوایی وجود ندارد و ظاهر خیابانها تمیزتر و منظمتر میشود. از نظر فنی نیز، کابلهای زیرزمینی در برابر طوفان، باد شدید، سرقت و خرابکاری و حوادث طبیعی مقاومترند و احتمال قطعی برق در آنها کمتر است. با این حال، اگر مشکلی پیش بیاید، دسترسی به کابلها برای تعمیر دشوارتر و زمانبرتر است.
در ایران و برخی کشورهای در حال توسعه، از روش سیمکشی هوایی برای تامین برق مناطق شهری و روستایی استفاده می شود. در این روش سیمها روی تیرهای برق قرار میگیرند و تا محل مصرف کشیده میشوند. این روش مزیتهایی مثل هزینه کم، اجرای سریع و دسترسی آسان برای تعمیر دارد، ولی معایب آن شامل خطرات ایمنی، ظاهر نازیبای شهری، آسیبپذیری در برابر باد، باران، برخورد درختان یا وسایل نقلیه و احتمال بالاتر سرقت یا خرابکاری است؛ حتی در برخی کشورهای کمتر توسعه یافته یا جنگ زده نظیر عراق، سیم های برق در برخی شهرها و روستاها، بر روی زمین کشیده شده اند و حتی از روی تیربرق نیز عبور داده نشده اند.
به همین دلیل، بسیاری از کشورها بهسمت سیستمهای زیرزمینی حرکت کردهاند تا در بلندمدت هزینه نگهداری کمتر و پایداری بیشتری داشته باشند.
نتیجهگیری:
مقایسه میان سیمکشی زیرزمینی و هوایی نشان میدهد که هرچند روش هوایی بهدلیل هزینه پایین و اجرای سریع در کشورهای در حال توسعه همچون ایران رایج است، اما سیمکشی زیرزمینی بهعنوان گزینهای ایمنتر، زیباتر و پایدارتر، انتخاب اصلی کشورهای پیشرفته شده است. این تفاوت نشاندهندهی نقش زیرساخت، بودجه و اولویتهای توسعهای در کیفیت شبکه برقرسانی است. در آینده، حرکت بهسوی برقرسانی زیرزمینی میتواند یکی از شاخصهای مهم نوسازی شهری و ارتقاء سطح ایمنی و زیبایی شهرها در کشورهای در حال توسعه باشد.